Mag ik mij even voorstellen?

                                                                                                  

Mijn naam is Piet Nieuwendijk. Ik heb sinds mijn jeugd honden om mij heen gehad. Eerst herders en kruisingen daarvan. Met een van die herders heb ik destijds (toen ik nog bij de politie werkzaam was) politiehonden training gedaan. Deze hond bleek echter toch niet geschikt voor politiehonden werk, hij was te vals. Toch kon ik, als enige, wel met deze hond overweg. Dit is iets dat mij later wel vaker is gebleken: op een of andere manier heb ik altijd een goede band met soms heel moeilijke honden.

Mijn laatste twee honden waren beiden Alaskan Malamutes. De eerste daarvan heette Atar (eigenlijk Pikatar = kameraad/vriend/hij die meegaat op je tochten). Met hem heb ik vele heel mooie jaren gehad, maar door een onbekende ziekte is hij ons voortijdig, op een voor een Malamute jonge leeftijd van 10 jaar, weggevallen. Op de foto rechtsboven staat Atar.

Met Atar had ik echt een heel bijzondere band, samen met hem heb ik de mooiste wandeltochten/rugzaktrekkings, alleen met hem of met vrienden, in winters Europa gemaakt. De laatste was een week in de Jotunheimen in Noorwegen. Ook 's-nachts lag hij dan zonder riem naast de tent in de bergen, maar weglopen deed hij nooit. Ooit las ik in Canada een tekst

"If you love someone set him free: if he comes back he is yours, if he does not he never was"

Ik denk dat Atar echt van mij was, maar dan vooral als vriend en maatje.

Ik was in deze periode jarenlang begeleider bij de activiteiten weekends van de Malamute vereniging in BelgiŽ en de Vogezen in Frankrijk. Dit vanwege mijn ervaring met honden en outdoor activiteiten.

Na het overlijden van Atar heb ik nog enkele jaren een vriendin geholpen met de opzet van haar bedrijf. Destijds was dit bedrijf in BelgiŽ gevestigd en verzorgden wij weekenden in de Belgische Ardennen voor mensen met hun hond(en). Daar heb ik toen ook een demonstratieles volgens de Roedelmethode meegemaakt en hierin herkende ik vrijwel naadloos de manier waarop ik, zeker met Atar maar eigenlijk altijd, met honden omga. Alleen nu had het een naam en was het beschreven. Ik vind deze methode absoluut een aanrader voor eenieder, maar zeker voor mensen met wat 'moeilijkere' honden.

De volgende hond was ook weer een Malamute met de naam Yukon, maar die heb ik enkele jaren geleden helaas weg moeten doen omdat ik door echtscheiding en werk niet meer in staat was goed voor hem te zorgen. Gelukkig heb ik toen via de fokker een heel goed adres voor hem kunnen vinden waar hij nu nog steeds woont. Op de foto linksboven sta ik met Yukon, aan de oever van de Ourthe in de Belgische Ardennen.

In 2003 ben ik twee weken in de Yukon Territories in Canada geweest. Ik heb daar bij mensen geleefd die daar reeds jaren als trappers in de wildernis leefden. Zij hadden zo ongeveer 50 honden die allemaal voor minstens 1/4e deel wolvenbloed voerden. Met 10 daarvan ben ik samen met Ian (een van die trappers) drie dagen de wildernis in geweest om daar zijn paarden te inspecteren. Ik heb bijna de hele tocht die honden geleid. Dit was werkelijk een fantastische ervaring! Vooral de ervaring van de honden die staan te trappelen om weer op pad te gaan en het noorderlicht dansend boven je hoofd!

Zoals uit bovenstaande blijkt ben ik iemand die graag met honden om gaat, ongeacht ras of formaat. En ik hou enorm van buiten bezig zijn, in de natuur, in weer en wind. Dat heeft mij doen besluiten om mijn kantoorwerk op te geven en deze uitlaatdienst te beginnen.